اصل شفافیت در قراردادها

برای تنظیم و برای درست خوانده شدن یک قرارداد ، باید به اصل شفافیت نگارش قراردادی توجه کنیم :
۱-هیچ واژه ای نباید به صورت مبهم نوشته شود . اصل شفافیت اقتضا می کند که دوطرف از مسئولیتها و تعهداتشان به طور دقیق و شفاف آگاه باشند .
مثلا “تحویل فوری یا در اسرع وقت” عبارتی مبهم است و زمان تحویل یا انجام تعهد را دقیقا مشخص نمی کند.
۲-از نوشتن و تعیین عبارت ها و واژه های کلی باید جداً پرهیز کرد.
همه جزئیات باید در قرارداد ذکر شوند.
به عنوان مثال در بخش تجهیزات یک قرارداد مشارکت در ساخت نباید به ذکر عبارتی چون”نصب اسپیلت خارجی” بسنده کرد. بلکه جزئیات و مشخصات دقیق اسپیلت ها باید نوشته شوند : “اسپیلت ال جی ، مدل ۳۰۰۰۰ ، رنگ سفید ، ساخت کشور کره“
هرچه جزئیات و مشخصات دقیق تر ذکر شوند ، اجرای تعهدات و آگاهی دوطرف نسبت به آنها بیشتر و بهتر خواهد بود و احتمال تخطی از تعهدات قراردادی و بروز اختلاف بین طرفین کمتر می گردد.
۳-حتی الامکان از به کاربردن واژه های پیچیده حقوقی و تخصصی باید پرهیز شود . نه تنها برای آگاهی دوطرف بلکه برای توجیه و تفهیم به مرجع حل اختلافات احتمالی .
یک نمونه ساده قراردادهایی است که در صنعت فیلم سازی استفاده می شوند . اگر قرار باشد واژه هایی چون پلان ، سکانس یا بیگ پروداکشن در قرارداد ذکر شوند ، از آنجا که این عبارت ها و واژه ها در سطح بین المللی استفاده میشوند و معمولا ترجمه نمی گردند ، بهتر است در قرارداد ، بند یا ماده ای را به تعریف این واژه ها اختصاص دهیم تا هم برای دوطرف شفاف سازی شود و هم برای قاضی یا داوری که ممکن است به اختلاف احتمالی رسیدگی کند .
در خصوص قراردادهای استارتاپی هم ، ممکن است ابهام در واژه های نوین پیش بیاید و به همین خاطر در اکثر این قراردادها ماده ای را به تعریف اصطلاحات اختصاص می دهند .
۴-اگر در قراردادی اشاره به موادی از قوانین شد، حتما متن آن مواد ، به دلایل پیش گفته باید در قرارداد ذکر شوند.
ممکن است در قرارداد اینگونه ذکر شود “این قرارداد بر اساس مواد ۱ ، ۲ ، ۳ و … قانون مدنی منعقد می گردد و به امضاء طرفین می رسد” .
اگر دو طرف قرارداد یا یکی از آنها از متن آن مواد قانونی مطلع نباشند یا از اثر خاصی که یکی از آن مواد قانونی بر قرارداد می‌گذارد آگاهی نداشته باشند ، ممکن است با عواقب ناخوشایندی روبه رو شوند .